Celine Dion to artystka wszechstronna, z pewnością wyróżnia się wśród współczesnych piosenkarzy i aktorów. Jej działalność nie opiera się bynajmniej, jedynie na śpiewie i aktorstwie. Wydała rozliczne płyty, a największą sławę, przyniosła jej ścieżka dźwiękowa do kultowego filmu „Titanic”. Jeśli zaś chodzi o teraźniejszą twórczość, Celine Dion, nagrywa piosenki w dwóch językach: angielskim i francuskim. Piosenki francuskojęzyczne niosą za sobą pewne przesłanie, sięgają do tradycji i rodowych korzeni artystki. Piosenki anglojęzyczne mają z pewnością bardziej komercyjny charakter i trafiają tym samym do szerszej grupy odbiorców.

Poza działalnością artystyczną, Celine Dion zajmuje się również prezesurą kanadyjskiej fundacji charytatywnej oraz działalnością na rzecz ubogiej młodzieży. Ponadto, wada biegle kilkoma językami, dzięki czemu może utrzymywać rozliczne kontakty i prowadzić szeroko zakrojoną działalność charytatywną. Jako wokalistka, Celine Dion, nie zdeklarowała się, co do jednego stylu muzycznego. Jej twórczość jest w dużej mierze eklektyczna i opiera się na kilku podstawowych nurtach muzycznych; są wśród nich: piosenka francuska, poezja śpiewana, rock, soft rock, blues, pop, gospel, soul, rhytm and blues. Jej teksty, jako, że są oryginalne i napisane przez samą wykonawczynię, charakteryzują się łagodnością i niejako patetycznością wypowiedzi. Traktują o ważnych sprawach, ale nie tylko. Twórczość anglojęzyczna należy do nieco gorszego gatunku, jeśli chodzi o teksty i przesłanie, jednakże jest wykonana porządnie i za to należy się szacunek, artystce. Prawdopodobnie, wiele jeszcze zdziała.

Luciano Pavarotti jest chyba jednym z najwybitniejszych śpiewaków operowych, XX wieku, związany w naturalny sposób z Celine Dion. Urodził się w roku 1935, tym samym zresztą, co kolejny wybitny muzyk- Elvis Presley. Niestety, ten ostatni nie dożył naszych czasów. Luciano Pavarotti rozpoczął swoją karierę od występów, w sztuce Pucciniego. Występował w jednej z głównych ról, wcielił się w postać poety Rudolfa, jako główny tenor podbił serca widzów. Jego działalność na scenie, nie ograniczyła się jedynie do mediolańskiej La Scali. I Koncertował na całym świecie. Jednakże, z racji swojego pochodzenia, szczególnie ukochał rzymską i mediolańską operę.

Większość śpiewaków operowych pozostaje w cieniu, nie ujawnia się ze swoim talentem i przez całe życie koncertuje w jednej operze. Biorą udział w przedstawieniach, które dedykowane są pewnej, elitarnej grupie słuchaczy. Nie każdy lubi muzykę operową, co jest zrozumiałe. Jest to bardzo specyficzny gatunek muzyczny, do którego trzeba się niestety przekonać. Luciano Pavarotti potrafił trafić do serc, nawet młodych widzów, którzy nigdy wcześniej nie mieli do czynienia z twórczością wysoką. Współpracował, z takimi sławami, jak: Bryan Adams, Jon Bon Jovi, Andrea Bocelli, Laura Pausini Bono i The Edge, James Brown, Tracy Chapman, Erik Clapton, Céline Dion, Grace Jones, Brian Eno, Enrique Iglesias, Elton John, Annie Lennox, Ricky Martin, George Michael, Dolores O'Riordan, Sting, Suzanne Vega, Caetano Veloso i Zucchero. Dzięki temu, Pavarotti, rozpopularyzował śpiew operowy, który ostatnimi czasy przeżywa drugą młodość. Młodzi ludzie coraz częściej chodzą na przedstawienia teatralne i spektakle operowe.

Muzyka współczesna, jak sama nazwa wskazuje jest muzyką tworzoną dzisiaj, w czasach współczesnych. Oczywiście, w ogólnym kontekście oznacza muzykę XX- wieczną, jednak, jako, że termin nie ma ścisłego charakteru, nie powinniśmy zamykać muzyki współczesnej, w jedej definicji. Do gatunków, muzyki współczesnej, zaliczamy: impresjonizm, ekspresjonizm, surrealizm, neoklasycyzm, witalizm, bruityzm, futuryzm, prymitywizm, muzykę dodekafoniczną, serializm, punktualizm, aleatoryzm, minimalizm, muzykę mikrofonową, muzykę stochastyczną, sonoryzm, spektralizm, teatr instrumentalny, muzykę graficzną, happening, muzykę elektroakustyczną, muzykę konkretną, elektroniczną, postmodernizm.

Wszystkie wymienione wyżej gatunki muzyki współczesnej są na wskroś nowatorskie i niepowtarzalne. Jednym z najciekawszych gatunków jest według mnie muzyka stochastyczna, która opiera się na wyliczeniach rachunku prawdopodobieństwa. Jako, iż cała jej systematyka jest dość skomplikowana i niebanalna, z pewnością może sprawiać wrażenie tajemniczości i oryginalności. Rozwiązania stochastyczne są o tyle ciekawe, że matematyka i muzyka mają ze sobą wiele wspólnego i ich nagłe sparowanie może dać niezwykle ciekawy efekt.

Niestety, twórczość współczesna, w większej mierze zorientowana jest na tworzenie kiczu, który oczywiście, w zamierzeniu ma stanowić ironię. Rzadko kiedy udaje się uzyskać zamierzony efekt. Niektóre nurty nie tylko tworzą kicz, ale same w sobie są kiczowate. Do takich zalicza się surrealizm, dadaizm. Oparcie twórczości, o brak twórczości jest zgoła ekscentryczne i nieumotywowane żadną głębszą prawdą oraz konstruktem myślowym. Należy być dosyć ostrożnym w ocenie sztuki nowoczesnej.

Muzyka współczesna jest nowoczesną formą sztuki użytkowej. Możemy dostrzec w niej przejawy twórczego geniuszu, jednak w większości wypadków jest ona zwykłym, komercyjnym, obiegowym tworem. Sztuka postmodernistyczna, dadaistyczna, happening, albo futuryzm to swego rodzaju współczesne wołanie o pomoc. Któż bowiem spodziewałby się, że muzyka upadnie na samo dno, a potem nie wstanie z martwych? Oczywiście, stwierdzenie, iż cała muzyka współczesna jest nic nieznaczącą medialną sieczką, to spore nadużycie. Powinniśmy być ostrożni w ocenach i przed wydaniem wiążącego wyroku, winniśmy dokonać wnikliwej obserwacji każdego rodzaju sztuki. Oczywiście, Istnieją gatunki, które są warte większej uwagi. Do takich zaliczamy, na przykład neoklasycyzm, który czerpie inspiracje z epoki klasycznej i barokowej, a poza tym dodaje wiele od siebie. Twórczość klasycystyczna jest reprezentowana przez wybitnego, rosyjskiego kompozytora, Dmitria Szostakowicza jego Symfonie zna niemalże cały świat. Jest to muzyka oryginalna, a z drugiej strony tradycyjna. Przy minimalnym czerpaniu z wzorców współczesnych, stanowi swoistą kontaminację pierwotnych założeń muzycznych. Sztuka eklektyczna jest niezwykle ważnym elementem sztuki współczesnej; łączenie motywów jest charakterystyczne dla stylów modernistycznych, które są wielobarwne i mają charakter wtórny. Kolejną, bardzo ważną cechą stylów nowoczesnych jest korzystanie z nietypowych instrumentacji; oczywiście , sonoryzm wiedzie prym w tym względzie. Jak żaden inny trend korzysta on z elektrofonów i urządzeń modulujących drgania.